Roeping: tussen droom en weerstand november 2014

Een paar weken geleden was ik een van de sprekers die genodigd waren een bijdrage te leveren aan een benefietprogramma ten behoeve van Stichting Kuychi. Ik schreef er al eerder over.
Helena van Engelen, (Kuychi), Inez van Oord (bedenker van Seasons en Happinez) en ikzelf werden geïnterviewd over de vraag wat ons bezielde toen we ons leven en werk een andere wending gaven. Kiezen voor je droom of je roeping: hoe doe je dat? En wat kom je tegen als je de stap durft te zetten?
Het verhaal van Helena was indrukwekkend. Ze vertelde hoe ze na een ingrijpende periode in haar leven door Peru reisde en de armoede en verwaarlozing van vooral de kinderen zag. ‘Ik werd geroepen,’ ze vertelt het zonder drama. ‘Het was duidelijk dat ik daar iets te doen had. En er groeide een plan.’ In de maanden voor haar definitieve vertrek naar Peru raakte ze soms ontmoedigd door de remmende reacties en de weerstand die haar besluit op riep. Dom, onverstandig, gevaarlijk, naïef, we kunnen jou niet missen, je bent hier ook nodig. Toch ging ze. Helena kocht een stuk land, bouwde een huis, een school, een gemeenschap. Het lukte haar om de bewoners van de heilige vallei nabij Cusco uit hun lethargie te halen, ze daagde hen uit om een bijdrage te leveren, mee te werken, in ruil voor scholing, gezondheidszorg, maar vooral zelfrespect.
Inez vertelde over het succes dat ze had als bedenker van Seasons en hoe ze toen ze niet meer genoeg voldoening uit haar werk haalde, een nieuw blad bedacht: Happinez. Het werd een enorm succes. Na een aantal jaren was Inez meer bezig met het managen van de onderneming die Happinez geworden was, dan met het creëren van nieuwe dingen. Maar daar lag haar hart: in het ontdekken, creëren en scheppen. Ze besloot Happinez te verkopen en haar leven een andere invulling te geven. Op dit moment werkt ze aan een boek waarin ze dit proces van loslaten beschrijft.
Ook Inez stuitte op verzet. Van anderen, maar vooral van haarzelf. Het opgeven van de zekerheid van haar baan en daarmee haar financiële zekerheid, beangstigde haar meer dan ze verwacht had. Ze had zoveel bereikt en nu zette ze alles op losse schroeven. Menigeen verklaarde haar voor gek. En toch moest ze het doen.
En dan mijn eigen, niet zo spectaculaire verhaal. Ik had een praktijk voor coaching en procesbegeleiding en had een zekere naam in de wereld van coaching en training. Ik kon er goed van leven. Maar diep in mijn hart wilde ik al heel lang iets anders: schrijven. Eigenlijk wist ik al vanaf de dag dat ik lezen kon wat mijn bestemming was: het schrijven van boeken. Een beetje schrijven deed ik altijd wel. Maar al mijn werktijd daaraan gaan besteden: dat leek lange tijd onmogelijk en ook naïef. Een miljoen Nederlanders schrijft in zijn vrije tijd aan een boek. Mijn droom was niet bepaald origineel. Toch kwam er een dag dat ik besefte dat ik geen schrijver wilde worden, dat ik het allang was. Ik durfde het alleen nog niet voluit te zijn.  Ook ik ontmoette verzet toen ik besloot mijn tijd voornamelijk aan schrijven te gaan besteden. Schrijf toch gewoon voor jezelf, je moet van je hobby geen vak maken, ik wil ook wel de hele dag tennissen, kritische geluiden waren er genoeg. En ook ik voelde angst: bijna geen schrijver kan leven van de pen. Waarom zou mij dat wel lukken?
Helena kreeg na haar besluit het ene na het andere teken dat ze de juiste weg gekozen had. Inez’ rigoureuze stappen lijken steeds nieuwe kansen op te roepen. En mij gebeurde iets soortgelijks. Ik voel mij geroepen verhalen te vertellen die belangrijk zijn om te delen. Toen ik eenmaal besloten had te zijn wie ik al was, kwam er een verhaal op mijn pad dat schreeuwde om verteld te worden. En zo ontstond mijn debuutroman Parnassia. Een boek met een missie.
Sinds ik het schrijverspad bewandel blijven de verhalen komen en ook de verzoeken om over mijn boeken te komen vertellen. Zo nu en dan doet een lezer een beroep op mijn coaching expertise: mijn romans maken latente vragen wakker. Ik heb nog steeds een eigen praktijk, maar nu vanuit de invalshoek van het schrijven.

               ‘Het klinkt allemaal heel romantisch en makkelijk,’ waarschuwde Inez het publiek. ‘Maar dat is het niet. Het gaat niet zonder verlies. Je geeft altijd iets op terwijl je nog niet weet wat ervoor in de plaats komt.’
Helena en ik waren het daar roerend mee eens.
‘Maar het is het wel waard.’ Ook daarover waren we eensgezind.

www.kuychi.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s