Ongelooflijk wat één vrouw in gang kan zetten

Al van kinds af aan heb ik mij geroepen gevoeld iets te doen voor het deel van de wereldbevolking dat het minder goed getroffen heeft dan wij. Als vierjarige riep ik dat ik zendeling wilde worden, later dacht ik dat ik arts zou worden in ontwikkelingslanden, nog later bleek dat de ellende ook gewoon hier in Nederland op straat te vinden was: ik belandde in het werken met drugsverslaafden en daklozen, kinderen met verslaafde ouders, vluchtelingen, mensen aan de rand van onze samenleving.
Ondertussen voelde ik de eeuwige plicht om behoorlijk wat goede doelen te steunen. Discussies over strijkstokken, te veel overhead, hulp die de doelgroep niet bereikte, bracht mij steeds vaker in verwarring over wat juist was om te doen. Dus steun ik inmiddels het liefst projecten die klein zijn, duidelijk omschreven, gedragen door mensen die ik zelf ken of gekend zijn door mijn collega’s of vrienden. Soms voel ik me schuldig als ik een bedragje overmaak. Hoe makkelijk maak ik mij er weer van af, vanuit mijn veilige huis, mijn prachtige tuin, mijn comfortabele leven. Hoe weinig betrokken ben ik bij de projecten die ik steun.

Deze maand werd ik echter opeens echt gegrepen. Ik was gevraagd of ik als spreker vrijwillig mee wilde werken aan een benefietdiner waarvan de opbrengst zal gaan naar de Stichting Kuychi. Ik had er nog nooit van gehoord, maar nodigde de ambassadeurs uit om mij te komen vertellen over deze stichting. Ter voorbereiding las ik de informatie op de site van Stichting Kuychi en werd getroffen door het moedige verhaal over Helena van Engelen die tien jaar geleden Amsterdam en haar familie verliet om zich te vestigen in Peru waar ze vergeten kinderen een beter leven wilde geven.
In het gesprek hier aan mijn werktafel werd ik alleen maar enthousiaster. De energie die Helena de afgelopen jaren in haar project Ninos del Arco Iris gestopt heeft leek af te stralen op de drie vrouwen die mij erover kwamen vertellen, met schitterende ogen spraken ze over wat Helena in tien jaar bereikt heeft, over haar kracht, over de olievlek die het project in Nederland inmiddels blijkt te zijn: steeds meer mensen voelen zich betrokken en zetten zich in om het werk in Peru mogelijk te maken. Met als einddoel: een stevig project, gedragen door de Peruanen zelf.
De ambassadeurs lieten een boek bij mij achter: Mamita. Journaliste en bladenmaker Inez van Oord (oa Seasons en Happinez) en fotografe Mirjam Bleeker bezochten Helena van Engelen in Peru en maakten in samenwerking met designer Pieke Bergmans en kunstenares Jet Bergmans een prachtig boek over Helena en de bergen die ze verzet heeft om in de Heilige vallei bij Cusco kinderen en hun familie een waardig bestaan te bieden. Mensen hun waardigheid teruggeven, dat is Helena’s missie. Door niet in te gaan op de aangeleerde passiviteit van de hand ophouden, maar hen uit te nodigen mee te komen werken aan het project. Met haar inspanningen wil ze ‘iets terug geven aan het leven,’ en ook anderen uitnodigen datzelfde te doen.

Ook ik neem die uitnodiging aan, voorlopig door spreker te zijn op het Benefietdiner in november, misschien later wel door mijn vakantie door te brengen in het hotel dat het project inmiddels rijk is en waarvan de winst volledig naar het project gaat. Wie weet wat er verder nog uit voortkomt.

Ik houd jullie op de hoogte. Voor meer informatie:

www.kuychi.nl
www.facebook.com
www.mamitahelena.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s