Geven, ook aan jezelf oktober 2014

Nog 2,5 week en dan is het Meesterlijke Maandag, de dag waarop de benefietbijeenkomst ten behoeve van Stichting Kuychi, waar ik al eerder over schreef, plaats vindt. Ik verheug me er enorm op Helena van Engelen te ontmoeten, de moedige vrouw die in Peru in haar eentje bergen verzette om een indrukwekkend project voor de plaatselijke bevolking te realiseren.

Ik blader door het prachtige boek Mamita, gemaakt door Inez van Oord en Mirjam Bleeker. Ik lees over de moeizame weg die Helena gegaan is in de jaren dat haar project langzaam uitgroeide tot een bloeiende enclave in een onherbergzaam land: een school, dagopvang, een medische voorziening, een hotel, een tuin, een gemeenschap. Ik lees hoe ze er zelf bijna aan onderdoor gegaan is. Hoe ze heeft geleerd dat alleen maar geven aan anderen uiteindelijk niet mogelijk is.

Helena: ‘Het is een lange weg geweest. Maar dit project is leerzaam voor de mensen hier en voor de mens die nu voor je zit. Voor mij. Ik heb het gevoel dat we hier zijn om te geven. Dus ook aan jezelf, schoorvoetend geef ik dat nu toe.’

Ik herken de neiging: alles geven voor anderen, jezelf vergeten, goed willen zijn tot je er zelf aan onder door gaat. Het werkt niet.  Niemand heeft iets aan een hulpverlener met een burnout (zo verging het mij), geholpen worden voelt beter als er sprake is van wederkerigheid.

Wat me zo treft in Helena’s verhaal is haar overtuiging dat ze de mensen in Peru aan moest spreken op hun eigen verantwoordelijkheid en mogelijkheden. Vanaf het begin verwachtte ze iets terug voor haar hulp: eigen inzet van de mensen, hun spierkracht, helpende handen, iets uit hun tuin, een idee. Geven en teruggeven was haar devies.

En toch: hoe moeilijk was het voor haar zelf om zichzelf iets te gunnen. Rust en een beetje comfort. Een beetje vrije tijd. Ze leek te lijden aan iets waar ik zelf ook snel last van heb: het gevoel nooit genoeg te kunnen doen voor de mensen, de wereld. Een permanent schuldgevoel dat ik het beter heb dan het grootste deel van de mensheid, moeite om te genieten, mijn goede leven dankbaar te aanvaarden.

Helena: ‘Rust nemen, jezelf een eigen plek gunnen, leren genieten, zodat je meer kunt geven. Het zijn inkoppers, maar ik heb ze pas sinds kort leren kennen.’

Het is mooi om te lezen hoe de ontwikkeling van Ninos del Arco Iris een leerproject was voor de kinderen en volwassenen in de Heilige Vallei in Peru, maar ook voor Helena zelf. En voor allen die haar tot op de dag van vandaag steunen. Het is een leerschool van geven en ontvangen. Een balans die zo belangrijk maar ook zo moeilijk te vinden is.

Wie zin heeft om Helena van Engelen te ontmoeten en met haar te praten, is van harte welkom op 10 november in hotel Val Monte te Berg en Dal. Inez van Oord (bekend van Happinez en Seasons) en ikzelf zullen samen met Helena geïnterviewd worden over onze kijk op betekenisvol leven. Ook op 9 en 11 november zijn er bijeenkomsten ten behoeve van Stichting Kuychi.

Voor meer informatie: www.mamitahelena.com
https://www.facebook.com/events/847812531916185/?ref=22

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s